Kropelka

Cześć. To ja. Twoja kropelka.
Po kropelce spada gorycz
porażek. Łkań, przekleństw,
burz nieposkromionych.

Choć w malutkiej główce
wiele natrętnych myśli.
słowa nie przechodzą przez gardło
ani w czyny.

Zaburzają jasność,
dotykają ciemności. Kropelka
drugiej kropelki po omacku szuka.
Ale nie znajduje miejsca na swe serce
i nikt już do niego dzisiaj nie zapuka.

Kropelka tłumi krople,
w tęczówkach nie widać tęczy,
tylko nieba błękit
ciepło jej odbiera.

I wraz z każdym mocnym
wiatru mroźnym tchnieniem,
kropelka po kropelce
deszczu obumiera.


---

***

powiedztowierszem

Iskierka

Kiedy usta drżą milczeniem
wymownym jak
spojrzenie które oczu moich
nie sięga

zapalam świeczkę i ogrzewam
duszę,
w potoku smutnych wzruszeń
 - jedna, płonąca iskierka.

Ogrzeję słowem
twoje oczy mokre,
ramieniem ukoję
najdotkliwsze rany

i spojrzę prosto
w te oczy milczące,
i milczenia najcięższe
opadną kajdany.

I może niedługo,
choć jeszcze nie teraz,
moja mała skierka
Twoją znów obudzi

i oczy Twe innym
wypełni żywiołem,
i serce, zamknięte,
do życia pobudzi.

***

powiedztowierszem

Nie przeminie

Kropla deszczu na dłoni

linii życia strzeże,

stoimy przemoknięci

odmawiając pacierze:

wzrok wbity w ziemię,

w marmurową płytę,

ręka rękę trąca

jak konie kopytem.

Małe światła błyszczą

miłości płomieniem,

wypuszczając w eter

życia małe tchnienie.

Oczy - nieobecne

szukają w przeszłości

Waszych przeżyć wspólnych,

smutków i radości.

Wargi słone od rozstań

i serca krwawiące,

dusze za obecnością

(nie)obecnych tęskniące.

Dzisiaj wszystkich jednak

żegnamy spokojnie

bez żalu, bez trwogi

 - po cichu, dostojnie,

nawet jeśli chociaż

jedna łza popłynie

 - na dowód, że pamięć o nich

nigdy nie przeminie.

***

powiedztowierszem

Upiorna bajka

pająk zaplątał sieć
wkoło mnie
zegar dwunastą
wybił na ścianie
a w mojej głowie
setki wspomnień
i myśli poplątane.

wskazówki drgają nieustannie
za okno patrzę mimochodem
nagle dreszcz przeszedł całą skórę
wiatr srogim zawiał chłodem.

środek pokoju jakby pusty
a jednak czuję czyjeś drgnienie
coś wnet porusza kosmyk włosów
na ścianie przejmującym cieniem

coś kroczy, dotykając strachem
mej ręki jak kawałka serca,
jak mysz co wciąż pod miotłą siedzi
i straszy kiedy szuka sera.

jednak nie mysz, a wiatru podmuch
okna na oścież pootwierał
i wnet, gdzieś z bliska, szept upiorny,
serca skorupę zaczął zdzierać

w kominku ognia płomień zagasł
zamigotały srebrne płaty
i ciepły kąt z piecykiem miłym
naraz stały się lodowate

Cień jakby nagle się poruszył
i zaczął tańczyć, zwariowany
nagle ujrzałam, co przedstawiał
 - stała tuż za mymi plecami

blada panienka w białej sukni
z koronkowymi falbanami
podchodziła, coraz już bliżej
 z ostrymi jak brzytwa widłami

wzrok pełen zemsty i szaleństwa
choć zemsty powód jest nieznany
widzę w jej oczach błysk zwycięstwa
a gdy podchodzi już do ściany

chcąc dźgnąć widłami moje oczy
rozszarpać ciało na kawałki,
to wszystko nagle z oczu znika
jakby jedynie częścią bajki

było i nie zdarzyło nigdy.
I może nigdy się nie stało.

A może kiedyś się wydarzy
lecz, póki co
- wierszem ostało.

***

powiedztowierszem

** [a co, jeśli...]

A co jeśli
jednak
byłoby możliwe

przeżyć wspólnie nawet
tysiąc wiatru westchnień

zliczyć gwiazd tysiące
na polanie siedząc

miłość do płuc
wdychać
i nią wciąż
wypełniać powietrze?

Jeśli dziś za rękę
tę samą dziewczynę
łapię co lata wstecz
nieśmiało łapałem

i wiem, że od tamtej pory
nic się nie zmieniło
bo ja ją
w swym sercu
na wieki
schowałem

***

powiedztowierszem

A niech pada

A niech pada

niech zmoczy

od stóp do głów

kropla za kroplą

może obudzi mnie

o poranku

ciepło dłoni 

z filiżanką herbaty

niewymuszone uśmiechy

niech pada

szaroniebieskie oczy

zaleje nadzieją

bladym świtem

obudzi znany zapach

i znów będę zbierać irysy.

w przykrótkiej sukience

- kiedy pada - 

moknę

lecz moknąć się nie boję

choć wcześniej przed nim uciekałam

dziś w deszczu ze spokojem stoję.

***

powiedztowierszem

Nadzieja

wiatr
piaskiem
zamyka oczy

w kolejce po radość
błąka się Nadzieja

czas w palcach
tonie
ziarnami wciąż sypie

ja stoję w kolejce
choć ledwo już dyszę

jednym haustem
kolejny
zachód słońca łapię

Zefir targa mi włosy
wywracając mapę

zmieniając bieg ścieżki
pójdę w inną stronę

zejdę z tronu
zdejmę pogardy koronę

obrócę ku słońcu
ku wieczornym tęczom

wezmę za rękę dziewczynkę
(z jej niewinnością dziecięcą)

uśmiechnę do przechodnia
kwiat mu piękny wręczę

prześlę ciepło tak jak
potrafię najpiękniej

znajdę drogę która
przyświecać mi będzie

---

może znajdę na niej
Nadzieję zaginioną

z wywróconym tronem
i złamaną koroną

pójdę za nią
po ścieżce

do samego
końca

ostatniego tchnienia
i uśmiechu słońca

a ostatniej kropli
nie podszyję deszczem

ona popłynie nadzieją
spełnieniem
i szczęściem.

 ***

powiedztowierszem

Gdy przeszłość pyta się o Ciebie

Gdy przeszłość pyta się o Ciebie
przyszłości w różu Ci nie wróżąc
podaje rękę odkrywając
co do dziś było warstwą kurzu

Śmieje się w twarz gdy mówisz: przestań
kartami grając wciąż nowymi
i teraźniejszość wciąż zmieniając
burzy stabilne podwaliny

I nie ostrzeże ani słówkiem
nie szepnie nie uprzedzi wcześniej
wróci silniejsza, aby znowu
otworzyć raz zamknięte serce

 ***

powiedztowierszem